Sujoga Dekhi Anamika Ku Gehili

Sujoga Dekhi Anamika Ku Gehili

ସୁଯୋଗ ଦେଖି ଅନାମିକା କୁ  ଗେହିଁଲି

Sujoga Dekhi Anamika Ku Gehili  ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ନୂଆ ନୂଆ ଭୁବନେଶ୍ବର ଆସିଲି, ଏକା ଏକା ରହିବାକୁ ପଡୁଥାଏ । ତେଣେ ପରିବାରକୁ ଦୂରରେ ଛାଡ଼ିଦେଇ ଏକା ରହିବା ବହୁତ୍ କଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନଥାଏ । ଅଫିସରେ ଜଣେ ସହକର୍ମୀଙ୍କ ସହାୟତାରେ ଗୋଟିଏ ମେସ୍‌ରେ ରହିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଗଲା । ମେସ୍ ମାନେ, ମୋ ଭଳିଆ ଆଉ ଦୁଇ ଜଣ ଅଫିସର, ଯେଉଁମାନେ ଭୁବନେଶ୍ବରରେ ଏକା ରହନ୍ତି ।
ରବି ଟକିଜ୍ ଛକରେ ଘରଟିଏ ନେଇ ଆମେ ତିନିଜଣ ରହୁଥିଲୁ । ସମସ୍ତେ ଚାକିରୀଆ । ତେଣୁ ସକାଳୁ ଜଳଖିଆ ଖାଇ ଦେଇ ଘରୁ ବାହାରି ଯାଉ ପୁଣି ରାତିରେ ଫେରିଲେ ଖାଇବା ହୁଏ । ସେଇ ବସାରେ ରୋଷେଇ କରିବା ଦାୟିତ୍ବ କିଏ ନେବ ଏହା ବସି କଥା ହେଉ ହେଉ ଆମ ଘରଭଡ଼ା ଦେଇଥିବା ବୁଢ଼ା ମଉସା କହିଲେ, ଏଇ ପାଖରେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଟିଏ ରହୁଛି କହିଲେ ସେ ଆସି ରୋଷେଇ କରିଦେବ ।
ମାସିକା ଦରମା ଯାହା ନେବ ତାହା କଥା ହେଲେ ସେ କହିବ । ସବୁ ସେଥିରେ ରାଜି ହୋଇଗଲେ । ପରଦିନ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ସେ ଆସିଲା । ମଉସାଙ୍କ ସହିତ ସେ ଆସିଥିଲା । ନାଁ ଅନାମିକା । ବୟସ ୩୧ ହେବ । ଭଲ କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିଥିଲା । ହାତରେ ମୋବାଇଲ୍ ବି ଥିଲା । ସାଥିରେ ୪-୫ ବର୍ଷର ପୁଅଟିଏ । କହିଲା ଘରେ ରାନ୍ଧି ଦେବ, କଂସାବାସନ ଧୋଇଦେବ, ରୋଷେଇଘର ସଫା କରିବ, ମାସିକା ଦି ହଜାର ନେବ ।
ଆମେ ରାଜି ହୋଇଗଲୁ । ବାସ୍ ତା’ପରେ ଆମକୁ ଆଉ କେବେ ଅସୁବିଧା ହୋଇନି । ବସାରେ ରହିବାର ମାସେ ପୁରିଲା । ଅନାମିକାକୁ ପଇସା ଦିଆଗଲା । ସେ ବି ଘର ଲୋକ ଭଳି ଆସେ ଯାଏ । ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେ ରୋଷେଇ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ ବସାକୁ ଫେରି ଆସିଥିଲି । ଦେଖିଲି ମନ ଦୁଃଖରେ ବସିଛି । କଥା କଣ ପଚାରିବା ପରେ କହିଲା, ପୁଅକୁ ଜର, ମେଡ଼ିସିନ୍ କିଣିବାପାଇଁ ଟଙ୍କା ଯୋଗାଡ଼ ହେଇ ପାରୁନି ।
ମୁଁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଶହେ ଟଙ୍କାଟେ ଦେଇ କହିଲି ଯାଅ ଆଗ ମେଡ଼ିସିନ ଆଣି ପୁଅକୁ ଦିଅ ପରେ ରୋଶେଇ କରିବ । ସେ ଚାଲିଗଲା । ଏଇ ଘଟଣା ପରେ ଅନାମିକା ମୋ ପାଇଁ ଟିକେ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିଲା ପରି ଲାଗିଲା । ଘରେ ରୋଷେଇ ଘର ସଫା କରିବା ଦାୟିତ୍ବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୋ ରୁମ୍ କୁ ସଫା କରିଦିଏ । ଲୁଗାପଟା ଏଣେତେଣେ ପଡ଼ିଥିଲେ ଟେକି ରଖିଦିଏ ।
ସମୟ ଅସମୟରେ ଶହେ ପଚାଶ ମୁଁ ଦିଏ ଅବଶ୍ୟ । ଏମିତି ଅନେକ ଦିନ ଗଲା । ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମୁଁ ରାଜମହଲ ଛକରେ ତାକୁ ଦେଖିଲି । କେହି ଜଣେ ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ ସେ କଥା ହୋଇ ଯାଉଥିଲା, ବୋଧ ହୁଏ ତା ସ୍ବାମୀ ହୋଇଥିବ ବୋଲି ଭାବି ମୁଁ ବସାକୁ ଆସିଲି । ରାତିରେ ସେ ରୋଷେଇ କରୁଥିବା ସମୟରେ କହିଲି, ଆଜି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ କଣ ବଜାର କରି ବାହାରିଥିଲ । Sujoga Dekhi Anamika Ku Gehili
ସେ ଚମକି ପଡ଼ିଲା । ମୁଁ କହିଲି, ତୁମ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ସହ ଯାଇଥିଲ କି ? ସେ ନିରବ ରହି କହିଲା, ମୋ ସ୍ବାମୀ ତ ସୁରତରେ । ମୁଁ ଏକା । ଆଉ ତା ହେଲେ ଆଜି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ରାଜମହଲ ଛକରେ ତୁମେ କାହା ସହ ଯାଉଥିଲ । ସେ ମୋ ଭାଇ । ଆମ ଗାଁ ପିଲାଟା । ଦରକାର ବେଳେ ଡାକିଲେ ଆସେ । କଥାରୁ ଜଣା ପଡ଼ିଲା ତା ସ୍ବାମୀ ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଚି ଆଉ ସେ ବାହାରେ ରହୁଛି ।

ଏହା ପରେ ମୁଁ ଅନାମିକାକୁ ଦେଖିଲେ କାହିଁକି କେଜାଣି ତା ସହ ସେକ୍ସ୍ କରିବାକୁ ବହତ ମନ ହେଲା । ସେ ରୋଷେଇ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ ଦେଖେ, ତା ଲୁଗା ଆଢୁଆଳରେ ତା ଗୋଲ୍ ଗୋଲ୍ ଦୁଧ ଦେଖିଲେ ମୋ ବାଣ୍ଡ ଠିଆ ହୋଇଯାଏ । ତା କଥା ମନେ ପକାଇ ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ମୁଠି ମାରେ । ଆଉ ଏବେ ତାକୁ ସବୁବେଳେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲି । ସେ ବି ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରେ । ମୋ ରୁମ୍ ସଫାକରେ ।

ଥରେ ତିନିଦିନ ଛୁଟି ହେଲା । ମୋ ବସାର ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ଘରକୁ ଗଲେ, ହେଲେ ମୁଁ ଯାଇ ପାରିଲି ନାହିଁ । ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଏକା ଥିଲି । ଅନାମିକା ସେ କଥା ଜାଣିନଥିଲା । ସେ ନିୟମିତ ଆସି ରୋଷେଇ କରିବାପାଇଁ ଘରକୁ ଆସିଲା ବେଳକୁ ମୁଁ ଲାପଟପରେ ବସି ବ୍ଲୁ ଫିଲ୍ମ୍ ଦେଖୁଥିଲି । ସେ ଆସିବା ଜାଣି, ମୁଁ ଲାପଟପ୍ ଅନ୍ ଛାଡ଼ିଦେଇ ବାଥରୁମ ଚାଲିଗଲି ।

ସେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମୋ ରୁମକୁ ଆସିଲା ଆଉ ଲାପଟପକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା । ମୁଁ ବାଥରୁମ ଫାଙ୍କାରେ ଦେଖୁଥାଏ ସେ କଣ କରୁଛି । କିଛି ସମୟ ପରେ ମୁଁ ବାଥରୁମରୁ ବାହାରି ଆସିଲି, ମୋତେ ଦେଖି ଅନାମିକା ତରବର ହେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲା, କହିଲି;

ମୁଁ – କଣ ହେଲା? ଚାଲି ଯାଉଛ ଯେ ?

ଅନାମିକା – ନାଇଁ, ସେଠି ଅନେକ କାମ ଅଛି ।

ମୁଁ – ହଉ କାମ କରିବନି କି ? ଦେଖୁଥିଲ ଯଦି ଦେଖୁନ ।

ଅନାମିକା – ନାଇଁ ଆଜ୍ଞା, ବାଦଲ୍ ବାବୁ ଆଉ ହରିବାବୁ ଆସିବା ସମୟ ହେଲାଣି ।

ମୁଁ – ଆଜି ସେମାନେ ଆସିବେନି ।

ଅନାମିକା – ଆସିବେନି?

ମୁଁ – ତିନିଦିନ ପାଇଁ ଛୁଟି ଅଛି ବୋଲି ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ପଳେଇଚନ୍ତି ।

ଅନାମିକା – ତୁମେ ଯିବନି?

ମୁଁ – ମୋର ସେ ସୌଭାଗ୍ୟ କାହିଁ ?

ଅନାମିକା – ହେଲେ କଣ ଖାଲି ଜଣକ ପାଇଁ ରୋଷେଇ କରିବି ?

ମୁଁ – ହଁ ଯେ, ରହୁନ ଦେଖ, ପରେ ରୋଷେଇ କରିବନି ?

ଅନାମିକା – କିନ୍ତୁ…

ମୁଁ – ପୁଣି କିନ୍ତୁ କଣ? ଦେଖିବକୁ ଭଲ ଲାଗୁନି କି ?

ଅନାମିକା – (ମନ ଦୁଃଖକରି) ଦେଖିକି ଆଉ କଣ କରିବି ଆଜ୍ଞା?

ମୁଁ – ସବୁ ଦେଖନ୍ତି, ଖୁସିରେ । ତୁମେ କହୁ��� ଦେଖିକି କଣ କରିବ ? ଦେଖିକି କଣ କରନ୍ତି କି ସମସ୍ତେ ?

ଅନାମିକା – ମୋର ତ ମରଦ୍ ନାଇଁ, ଦେଖିଲେ ଲାଭ କଣ ?

ମୁଁ – ଓଃ ଏଇ କଥା ? ସତ କଥା । ସ୍ବାମୀ ନାଇଁ, ତୁମେ ଦେଖିଲେ ମନ ହେବ, କରିବ କଣ ?

ଅନାମିକା – (ଚାଲିଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିଲା) ମୁଁ ଯାଉଛି ରୋଷେଇ କରିବି ବାବୁ ।

ମୁଁ – ଗୋଟେ କଥା କହିବି, ଖରାପ ଭାବିବନି ଯଦି ।

ଅନାମିକା – କହୁନ ଆଜ୍ଞା । କେବେ ଖରାପ କଥା କହିଛ ଯେ ଏବେ କହିବ ?  Sujoga Dekhi Anamika Ku Gehili

ଆଗକୁ ପଢିବା NEXT ବଟନ ଉପରେ କ୍ଲିକ କରନ୍ତୁ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *